Mongkol Siriwat รู้สึกมีความสุข

4 กุมภาพันธ์ เวลา 03:22 น.  ·

#เรื่องเล่ายามนิทรา (22)(คนึงนิตย์)

#บันทึกความทรงจำ (2) ทิพย์จักขุ พัฒนาไป อนาคตังสญาณ

ครั้งที่แล้ว เล่าถึงเด็กคนนึง ที่ไม่รู้อืโหน่ อิเหน่-อะไร จู่ๆก็เห็นโน่นเห็นนี่ได้ เรื่องเห็นเทวดา นี่เห็นจนชิน ส่วนเรื่อง เห็นสถานที่โน้นนี้บนสวรรค์ก็เห็น แต่ไม่ค่อยจำหลอก และก็ไม่รู้ว่าถูกมั๊ย ที่เห็นเพราะ ฟังจากพระที่ฝึกมโนมยิทธิ ให้ผู้ใหญ่ในโบสถ์บ้าง ฟังจากเสียงหลวงพ่อฤษีลิงดำในเทปที่เปิดในโบสถ์บ้าง แต่บอกก่อน ไม่ได้เห็นทุกวัน แต่ส่วนมากจะเห็นบ่อย

จากการที่เห็นบ่อยๆ นานไป นานไปนานไป ความละเอียดของจิต ได้พัฒนาไป จากการเห็น บางครั้งก็ได้กลิ่นด้วย จากการเห็นบางครั้งก็พบเจอเลย บางครั้งก็เป็นการเห็นเรื่องราว อีก 1-3วันข้างหน้าบ้าง หรือ อีกไม่กี่นาทีข้างหน้าบ้าง จะนำเฉพาะเรื่องที่พอจำได้และเรื่องที่ประทับใจมาให้อ่านเล่นๆกัน

ครั้งนึง นั่งเสร็จ ช่วยปิดหน้าต่างโบถส์ มีลมโกรกเข้ามา ได้กลิ่นไข่เจียว ใจก็คิดว่า อื่มมมมมหอม พอคิดแค่นั้น ก็เห็นแม่เจียวไข่ มาวางบนโต๊ะกินข้าว แต่ภาพไม่ชัด แค่ลางๆ แต่รู้ได้ และรู้ว่า กลับไปต้องได้กิน

แต่บางครั้ง ก็ไม่ได้กินคืนนั้น บางครั้งก็อีกสัก1-2 วัน จะเป็นแบบนี้ บ่อยๆ เด็กนั่นก็ไม่รู้ว่าอะไร และไม่ได้สนใจด้วยว่า ทำไมเห็น ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น รู้อย่างเดียว คือ ต้องมานั่ง ทุกวัน อย่างไม่มีเหตุผล และไม่มีใครสอนหรือบอก ทำเป็นกิจวัตร จนชิน นอกจากนั่งที่วัดเครือวัลย์ ช่วง 1 ทุ่มถึง 2 ทุ่มแล้ว ยังต้องนั่ง ก่อนนอน (ก่อนนอนถ้าไม่นั่งจะนอนไม่หลับ ลองมาทั้งชีวิตละ)และ ตื่นนอนอีก ช่วงตื่นนอน ใช้เวลาน้อย ไม่น่าเกิน10 นาที ทำแบบนี้ เหมือนถูกบังคับ

จนมาวันนึง ช่วงนั้นเด็กคนนี้ ป.5 หรือ ป.6 แล้วก็จำไม่ได้ ช่วงนั่งสมาธิ ที่วัดเครือวัลย์ เกิดเห็น เพื่อนผู้หญิง (เรียน ป5 ป6 ก็รู้จักชอบผู้หญิงแล้ว รู้จักจีบ รู้จักเอาใจ ปกป้อง และ รู้จักไปส่ง) ชื่อ คนึงนิตย์ เดินกลับจากเรียน ที่ยุวพุทธฯ วัดกำแพง ปกติจะไปส่งบ่อย บ้านเธอ อยู่ ซ.อดิเรก เลิกเรียนแล้ว เห็นเธอเดินออกมา เด็กฯ ก็ซุ่มอยู่ที่ประตูวัดกำแพง คนึงนิตย์เดินผ่านหน้าไป เห็นหลังไวๆ (เห็นตอนนั่งสมาธิ)

เราก็เดินตามไป เดินตามไป ก็ไม่ทันซักที จนต้องวิ่ง พอใกล้ๆ คนึงนิตย์ก็ห่างไปอีก ตามจนเหนื่อย ก็หยุด

ในขณะที่หยุดเดินตาม

ยังนั่งสมาธิอยู่ที่วัดเครือวัลย์ ใจก็ค่อยๆออกจากสมาธิ

พอถอนออกจากสมาธิ ก็รู้สึกเหนื่อยๆ อยากกลับบ้านละ ก็นึกในใจ อ้าว นี่เค้ายังนั่งกันไม่เลิก นึกได้วันนี้ยุวพุทธเรียน งั้นไปส่งคนึงนิตดีกว่า

…………………….

(ตอนนี้เป็นเรื่องราว ตอนออกจากสมาธิแล้ว)

เด็กฯ เดินออกจากโบถส์ ไปยุวพุทธ ที่วัดกำแพง (วัดกำแพง วัดนอก วัดเครือวัลย์ ใกล้กัน) ไปส่งคนึงนิตย์ดีกว่า

พอเดินไปถึง ก็ไปรอที่ประตูเดิม(ประตูวัด) แป๊ปเดียวคนึงนิตย์ก็เดินออกมา ชุดนักเรียน ถุงใส่หนังสือ กระเป๋า รองเท้าเตะ และเดินผ่านหน้าเราไป (เห็นเหมือนตอนนั่งสมาธิเปรี๊ยบเลย แต่ตอนนี้เห็นดัวยตาเนื้อ) เราก็เดินตามไป วิ่งไป แต่ก็ไม่ทัน แล้วก็เลยเดินกลับ พอมาถึงประตูที่เดิม ตรงจุดที่รอประจำ เราก็ตกใจ เพราะ !

เห็นคนึงนิตย์ อีกคน เพิ่งเดินมาถึง แล้วยิ้มให้ เด็กฯ ก็แปลกใจ เลยถามว่า

เด็กฯ : นิตย์ๆ เพิ่งเลิกเหรอ

คนึงนิตย์ : ใช่ๆ

เด็กฯ : วันนี้ฉั่วไม่ไปส่งนะ

แล้วเราก็เดินกลับบ้านเลย (บ้านก็อยู่ใกล้บริเวณนั้น

………………………

นี่หรือเปล่า ที่เรียกว่า อนาคตังญาณ ซึ่งพัฒยามาจาก ทิพย์จักรขุญาณ เริ่มจาก อนาคตังญาณแบบอ่อนๆ เช่น เรื่องไข่เจียว เห็นไข่ เห็นแม่ทอดไข่ ได้กลิ่นและรู้ว่า ไม่คืนนี้ก็พรุ่งนี้ได้กิน

เรื่องคนึงนิตย์ เริ่มเป็นเรื่องเป็นมากขึ้นได้ยืดเวลาของการเห็นมากขึ้น

เรื่องคนึงนิตย์ เป็นเรื่องแปลก ตอนอยู่ในโบถส์ เห็นเรื่องราวแล้ว ว่าเป็นยังไง แถมยังเห็นตัวเองไปยืนรออีก พอออกไปเจอจริงๆ ก็เจอ เรื่องเดิมที่เห็น

อนาคตังญาณ น่าจะใช่ แต่ตอนเด็กๆ ไม่รู้หลอกว่าแบบนี้ เค้าเรียกว่าอะไร เพราะไม่มีใครสอน ใครบอก ถ้ามีคนสอน คนฝึกให้ สมาธิน่าจะไปไกลกว่านี้มาก คงไม่ลุ่มๆดอนๆ เหมือนตอนนี้

………………….

และเมื่อเข้าวัดหลวงพ่อสดแล้ว ได้ฝึกฝน ได้รับการเอาใจใส่จากหลวงป๋า (แม้จะไม่ค่อยได้คุยกันแบบต่อหน้าตัวติด แต่เราก็รู้กันได้) และได้เข้าใจบ้างแล้ว ถึงได้รู้ว่า ตอนเราเด็กๆนั้น สมาธิแบบนั้น เรียกว่าอย่างไร ทำไมถึงทรงสภาวะ นั้นได้บ้างไม่ได้บ้าง มีเสื่อมบ้าง ไม่เสื่อมบ้าง

พอเข้าใจ ในการปฏิบัติบ้างเล็กๆน้อยๆ เรื่องคนึงนิตย์ เป็นเรื่องที่ประทับใจมากเรื่องนึง

เพราะเห็น คนึงนิตย์ ถึง3ครั้ง

ครั้งแรก : เห็นในสมาธิ

ครั้งที่สอง : เห็นตอนออกจากสมาธิ(เห็นด้วยตาเนื้อ)

ครั้งที่สาม : เห็นตัวจริงๆ

พอนึกถึงเรื่องนี้แล้ว ก็นึกขึ้นได้ว่า “คนึงนิตย์” ที่เราวิ่งตาม คือใคร?วะ!

ไว้มีโอกาส จะมาเล่าให้ฟัง ถ้าถอยกลับไปดูใช่ที่เค้าเรียก “อตีตังสญาณ“ มั๊ย ตอนนี้เข้าวัดหลวงป๋า ได้รับการฝึกปฏิบัติแล้ว

…………………

ยุวพุทธิกสมาคม เปิดสอน ในที่ของวัด วัดกำแพง ที่นี่จะเรียน 5โมงเย็น ถึง 2ทุ่ม หนึ่งอาทิตย์ เรียน 3หรือ4วัน จำไมีได้ มีนายกสมาคมชื่อ คุณ “อธึก สวัสดีมงคล”

ตัวละครในเรื่อง ใช้ชื่อจริง ปัจจุบันคนึงนิตย์ มีครอบครัวแล้ว เคยถามเพื่อนๆ ว่าคนึงนิตย์ทำงานที่ไหน เพื่อนบอกว่า ทำงานโรงพยาบาลชลบุรี แต่ปัจจุบันไม่ทราบว่ายังทำอยู่รึป่าว

ตอนเรียนชั้นป5-6 พวกเราเรียนกันที่ โรงเรียนวัดอุทยานนที มีเพื่อนรุ่นเดียวกันที่เรียนที่นี่ และยังมีขีวิตอยู่ มีเฟสบุ๊ค

ถ้าเกเร ผมเกเร ตั้งแต่ ป.4 ถ้าทะเเระวิวาทป.5 ก็เอาเรื่องละ ทำนองว่า ”ผู้หญิงข้าใครอย่าเเตะ“

ทั้งหมดเป็นเรื่อง อจิณไตย อ่านเพื่อความเพลิดเพลิน อย่าชื่อง่ายๆ

มีใครอ่านจนจบบ้างครับ ขอให้ท่านที่อ่านมีความสุข มีสุขภาพแข็งแรง

ส่วนตัวผมยังมีกิจ ที่ต้องทำต่อๆไป (คำผิด มีเวลาค่อยแก้)

4 ก.พ.69 02.50 น.