#เรื่องเล่ายามนิทรา (25)

#บันทึกความทรงจำ (3.3) พบหลวงป๋า

เมื่อเห็นดวงแล้ว พี่โจ พามาวัด หาหลวงป๋า วันอาทิตย์ (ทุกวันอาทิตย์จะมีรถจากวัดสระเกศ ไปวัดหลวงพ่อสด ราชบุรี) มา 2 ครั้งไม่เจอ ครั้งที่ 3 ถึงเจอ

เมื่อเจอหลวงป๋าแล้ว กราบท่าน และบอกท่านว่า “หลวงป๋าครับ ผมเห็นดวง”(ประโยคนี้ พี่โจสอนให้พูด สอนแล้วบอกว่า ไหนเอ็งลองพูดซิ)

หลวงป๋า : มองหน้า สักอึดใจ แล้วบอกกับ พระ

ข้างๆท่านว่า ไปตาม“พระหลิ่ม” มา

หลวงป๋า : เดี๋ยวไปต่อ วิชชา กับ “พระหลิ่ม”นะ

หลวงป๋า ต่อ ชั้นสูง

สักพัก พระหลิ่มมา หลวงป๋า จึงบอก พระหลิ่ม (ในวันนั้น หลวงป๋าเรียก “หลวงพ่อหลิ่ม” ว่า “พระหลิ่ม” หลวงพ่อหลิ่มเพิ่งบวช ไม่น่าถึง7วัน )

หลวงป๋าบอกว่า พาโยมเค้าไปต่อวิชชา ในขณะที่กำลังลุก จะตาม หลวงพ่อหลิ่มไป มีเสียงหลวงป๋าพูดลอยๆขึ้นมาว่า “ทำถึงไหน ให้มารายงาน หลวงป๋า”ด้วยนะ

ตอนนั้นไม่มั่นใจว่าหลวงป๋าบอกกับข้าพเจ้า หรือ บอกกับหลวงพ่อหลิ่ม แต่ในใจลึกๆเข้าใจว่า หลวงป๋า บอกกับข้าพเจ้า

ตอนเดินตาม หลวงพ่อหลิ่มไป ตลอดทางก็คุยกับ หลวงพ่อตลอด มีเรื่องที่หลวงพ่อพูดเหมือนรู้ ว่าเราคิดอะไร?

สรุปแล้ว ต่อวิชชากับ หลวงพ่อหลิ่มทุกวันอาทิตย์และช่วงอบรม ต้นปี และ กลางปี ทำถึงไหน เข้าใจยังไง ก็ไปบอกหลวงป๋า หลังหลวงป๋าฉันเพลเสร็จ

ในแต่ละ ระดับการต่อวิชชา ถ้าเข้าใจจนหมดสิ้นแล้ว เวลารายงานหลวงป๋าจะพูดสั้นๆ ว่า

”หลวงป๊าครับ เทปปฏิบัติธรรม ทั้งหน้าAหน้าB ทุกบรรทัดเข้าใจทั้งหมดแล้วครับ“

หลวงพ่อหลิ่ม ท่านต่อตั้งแต่ 18 กายจนถึงชั้นกลาง มีบางช่วง หลวงพ่อหลิ่ม ท่านติดธุระ เลยฝากให้ หลวงพ่ออุบลต่อให้ (หลวงพ่อหลิ่มท่านเรียกหลวงพ่ออุบล ว่า อาจารย์อุบล)

พอท่านไม่มีธุระไปไหน ท่านก็ต่อวิชชาให้ ต่อไป จนถึงชั้นสูง แล้วท่านก็หยุด ท่านบอกว่า ไปรายงานหลวงป๋า เดี๋ยวรู้เอง

ช่วงหลายปี ที่ต่อวิชชาอยู่อย่างนั้น ทำทั้งทึ่บ้าน ที่วัด ไม่เคยหยุด ติดขัดก็ถามหลวงพ่อหลิ่ม บางครั้งเคยได้ยิน รุ่นพี่ๆ หรือรุ่นลุง รุ่นอา กลุ่มผู้เฒ่า ได้สนทนากันว่า

“ติดขัดวิชชา อะไร ก็ถามข้างใน เดี๋ยวข้างใน เค้ามาสอนเอง”

ข้าพเจ้าก็คนบ้านนอก ฟังแล้วก็งง ได้แต่นึกในใจ ข้างในเนี่ย ในไหน แล้วเค้าเนี่ย เค้าไหนที่จะมาสอน

แต่พอได้รายงานหลวงป๋าแล้ว จึงเข้าใจ ที่หลวงป๋าบอกว่า หลวงป๋าต่อเฉพาะชั้นสูง และที่พี่ๆอาๆ พูดกัน ว่าเค้าจะมาสอน เนี่ย

“เค้าที่ว่าคือใคร เค้าไหนบ้างที่มาสอนข้างใน.”

…………………….

ในชีวิต ที่เข้าวัดมา จนถึงทุกวันนี้ 20 กว่าปี ไม่ค่อยได้คุยกับหลวงป๋า ถึงหลวงป๋า จะบอกว่า มาวัดให้มาหาหลวงป๋า มาบอกหลวงป๋า ก็ไม่ค่อยจะเข้าหาหลวงป๋าสักเท่าไหร่ เพราะลูกศิษย์ต่างๆและคนอื่นๆ เต็มไปหมด ข้าพเจ้า เข้าไม่ถึง ได้แต่ยืนกราบหลวงป๋าแบบห่างๆ

เมื่ออยู่ในคนหมู่มากหรือวัดมีงาน คนเยอะๆหลวงป๋าเดินทักทุกคน พอมาถึงเรา หลวงป๋ามองเลยไปเลย ไม่เคยทักเลย จนพี่โจถาม “เอ็งรู้จักหลวงป๋า รึป่าววะ” ทำไมหลวงป๋าไม่เห็นทักเอ็งเลย ทักแต่คนอื่น พอมีงานอะไร หลวงป๋าเรียกใช้เอ็ง……..

แต่เมื่อบางครั้งที่ข้าพเจ้า เดินผ่านกุฏิ9 จะไปวิหารกลางน้ำ มักพบหลวงป๋า แบบสองต่อสอง ออกมาทำธุระ นอกกุฏิ และหลวงป๋า จะทักเสมอๆ เหมือนหลวงป๋ารู้ว่า ข้าพเจ้าน้อยใจ

ในชีวิตที่มาที่วัดนี้ มีอีกเรื่อง ที่ประทับใจ ที่สุดคือ ข้าพเจ้า ได้กอดขาหลวงป๋า ได้เอาหน้าไปแนบที่ตักที่หน้าแข้งและเท้าหลวงป๋า ซึ่งหลวงป๋าก็ได้ให้โอวาท เรื่องการปฏิบัติธรรม ซึ่งขาพเจ้า ไม่มีวันลืม (ส่วนหลวงป๋าให้โอวาทอะไร นั้น

ขอเก็บไว้เป็นกำลังใจ ในการปฏิบัติ แต่เพียงผู้เดียว)

วันที่เข้าไปกราบหลวงป๋า และขอกอดเท้าท่าน ที่ห้องท่าน มี หลวงป๋า , หลวงพี่เจ้าคุณ (ปัจจุบันท่านเป็นเจ้าคุณแล้ว หลวงพี่เจ้าคุณรูปนี้ รู้จักท่านตั้งแต่ท่านมาเรียนบาลีใหม่ๆ พบท่านที่ พระอุโบสถ) , เพื่อนรุ่นพี่ที่เข้าไปด้วยกัน , และตัวข้าพเจ้า

ธรรมเป็นของจริง ผู้ปฏิบัติจริงเท่านั้น ถึงเข้าใจ

7/2/69 04.09 น.