Mongkol Siriwat รู้สึกคิดถึงความหลังกับ อำพร เจ้ติ๋ม มงคลศิริวัฒน์ ที่ Ang Sila caladium

31 มกราคม เวลา 22:29 น.  ·

#เรื่องเล่ายามนิทรา (21)

#บันทึกความทรงจำ (1)เส้นทรงธรรม

เมื่อย้อนกลับไปสัก ประมาณ 48 ปี ที่แล้ว มีเด็ก นักเรียน ชั้น ป.5 อายุ 12 เกิดความสนใจ เรื่อง นรก สวรรค์ เพราะมีพระที่เทศ บอกให้ไปดู นรก สวรรค์ ที่ศาลาวัด ที่วัดเครือวัลย์

ปรากฎว่า เด็กคนนั้น อยากพิสูจน์ เลยไปดูจริงๆ นรก สวรรค์ ที่เห็นจริงๆ คือ รูป ที่ติดไว้ที่เสาศาลาวัด มีรูปพุทธประวัติ พระมาลัย นรก สวรรค์ เลยงงๆ แต่ก็ดูจนหมดทุกรูป วันนั้นมีพระ รูปนึงอยู่บนศาลา เด็กคนนั้นจึงถามพระไปว่า

เด็ก : หลวงพ่อ หลวงพ่อ เป็นของจริงมั๊ย พร้อมกับมือที่ชี้ไปที่รูปภาพ

หลวงพ่อ : ของจริงมี แต่เอ็งต้องนั่งสมาธิ เอ็งถึงเห็นได้ ที่นี่ มีนั่งกันทุกวัน ตอนกลางคืน หลังทำวัตรเย็น 1ทุ่มถึง2ทุ่ม ( ตอนนั้นแถวนั้นจะเรียกว่า 7โมง 8โมง)ที่โบสถ์

เด็ก : ยักหน้า แล้วเดินจากไป

พอถึงเวลากลางคืน เด็กคนนั้น ก็มา และเข้าไปในโบสถ์ เดินเข้าไปคนเดียว พระและผู้ปฏิบัติธรรม มีประมาณ 7-8 ท่าน พระ3-4รูป โยมชาย หญิง 2-4 คน มีเราเป็นเด็กคนเดียว

ที่นี่ หลังสวดมนต์ อาราธนากรรมฐานเสร็จ หลวงพี่วีรพงษ์ ท่านจะเปิดเทป หลวงพ่อฤษีลิงดำ เพราะท่านเป็นลูกศิษย์และฝึกมโนมยิทธิมา เป็นรุ่นแรกๆ ของวัดท่าซุง

พอเทปจบ ก็จะนั่งสักประมาณ25-30 นาที

นั่งเสร็จ อุทิศส่วนบุญส่วนกุศล เป็นอันเสร็จ แยกย้ายกันกลับบ้าน

เด็กคนนี้มานั่งสมาธิที่โบสถ์แห่งนึ้ทุกวัน ตอนกลางคืน แทบไม่เคยขาดเลยสักวัน ตอนนั่งก็ ภาวนา พุทโท หลับบ้างไม่หลับบ้าง ส่วนผู้ใหญ่ หลวงพี่วีรพงษ์ ก็จะฝึกมโนมยิทธิให้ ผู้ใหญ่

เด็กคนนี้ นั่งอยู่มุมโบสถ์ นั่งพิงผนังโบสถ์ไม่มีใครแนะนำ ว่าต้องนั่งยังไง ต้องทำอะไร ที่ภาวนา พุทโธ เพราะฟังเทปหลวงพ่อฤษี

นั่งไป นั่งไป ทุกวัน ทุกวัน จนวันนึง ได้เห็นสิ่งที่ตาเนื้อไม่สามารถเห็นได้ คือ เห็นคนแก่ แต่งชุดขาว มีย่าม เดินออกมาจากผนังโบสถ์ หลังพระประธาน และมายืนตรงหน้า บอกว่า “หนู ให้มาทุกวันนะ” ตอนนั้นไม่เห็นปากท่านพูด แค่รู้สึกว่า ท่านบอกอย่างนี่

เป็นอย่างนี้บ่อยๆ เรื่องเห็นสิ่งที่ละเอียด ทุกครั้งที่เห็นสิ่งที่เหล่านี้ ใจจะสงบ ไม่ได่ยินแม้เสียงเทปที่เปิด เมื่อแผ่เมตตาอุทิศส่วนกุศล จะรู้สึกว่า ทำไมวันนี่ มันเร็วนัก

ครั้งนึง เข้าไปใกล้ๆกลุ่มที่ฝึกมโนมยิทธิเพราะอยากรู้เป็นยังไง กลุ่มที่ฝึกมโนมยิทธิ กับหลวงพี่ฯ แต่ก็ยังนั่งพิงผนังโบสถ์เหมือนเดิม ใหัพอได้ยินเสียง หลวงพี่ฯ ถามพวกโยม คนนั้น คนนี้ พอหลวงพี่ฯ ถาม เด็กคนนั้นก็ตอบในใจ วันนั้นแปลกมาก ได้ยินเสียงหลวงพี่ฯ ด้วย และก็เห็น อะไร อะไร ที่หลวงพี่ถาม ด้วยความเป็นเด็ก ก็ไม่ได้สนใจไม่ได้ดีใจ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคืออะไร

ครั้งต่อไปพอนั่งปุ๊ป ใช้เวลาไมีนานก็เห็นเลย ในขณะที่คนอื่นกำลังสวดมนต์ เด็กฯไม่ชอบสวดมนต์ ชอบนั่ง ค่อยๆมีประสบการณ์ในการเห็น แต่ก่อนเห็นจะความรู้สึก สงบ ไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง สมาธิรวม มีความสุข ช่วงนี้เริ่มเข้าใจบ้างแล้ว เพราะฟังเทปหลวงพ่อฤษี ทุกวัน แต่บางครั้งสมาธิก็ไม่ได้เรื่อง เช่นมีอยู่ครั้งนึง อยากเห็นคนตาย เป็นผู้ใหญ่คนนึงที่รู้จัก ศพอยู่วัดนอก(วัดนอก กับ วัดเครือวัลย์ อยู่ใกล้กัน ห่างกันแค่ถนนกัน)

พอตั้งใจนั่ง ว่าวันนี้จะเห็นให้ได้ ผีเป็นยังไง

นั่งไป นั่งไป สมาธิไม่รวมสักที ยิ่งกระสับกระสาย จนได้ยินเสียงอุทิศส่วนกุศล วันนั้นนึกในใจว่า วันนี้ทำไมนั่งกันนานนนนนนนน

ตอนเป็นเด็ก ยังไม่มีความเข้าใจเรื่องสมาธิ ยังไม่รู้จักว่า เมื่ออยากจะเห็น ต้องทำไง ต้องรักษาสมาธิยังไงต้องกำหนดยังไง คือ ทำๆไป

นรก สวรรค์ ชั้นโน้น ชั้นนี้ หรือแม้แต่ภพอื่นๆ

เด็กคนนี้ เห็นมาเยอะละ เห็นจนชิน

เมื่อท่านที่ปฏิบัติธรรมจนภูมิธรรมพัฒนา ไปตามระดับ จะเข้าใจเอง ความสามารถพิเศษ(หลวงป๋า ให้เรียกอย่างนี้ กลัวลูกศิษย์เหลิง ใจฟู)จะเกิดขึ้นตามลำดับ เริ่มจาก ทิพย์จักขุญาณ และจะพัฒนาไป พัฒนาไป อนาคตังสญาญ , อตีตังสญาณฯลฯ

ในโอกาสหน้าหากมีเวลา จะมาเล่า เรื่องเด็กฯ พัฒนาไป อนาคตัง ฯ โดยไม่รู้ว่าคืออะไร มารู้ตอนโตแล้ว เข้าหาหลวงป๊าแล้ว

…………………….

จริงๆแล้วเรื่องเหล่านี้ เกือบจะได้บันทึก จากพี่โจแล้ว ถ้าพี่โจไม่เสียไปเสียก่อน

พี่โจบอกว่า เอ็งบอกข้า ข้าบันทึกเอง มีประโยชน์ สำหรับผู้ปฏิบัติคนอื่น จะได้เป็นกำลังใจให้เค้าด้วย.

#เป็นเรื่องอจิณไตย แต่พิสูจน์ได้

#จบก่อนเพราะรอบนี้ยังไม่ได้นั่ง