Mongkol Siriwat รู้สึกมีความสุข

11 ชั่วโมง  ·

#เรื่องเล่ายามนิทรา (28)

#บันทึกความทรงจำ (5) ไอ้โบ้ เป็นเทวดา

ถอยหลังไป เมื่อสี่เดือนที่แล้ว อบรมปลายปี 68 ข้าพเจ้า มาพักวัดเพื่อปฏิบัติธรรมตามเคย ตอนอยู่ปฏิบัติธรรม ข้าพเจ้ามัก ไปปฏิบัติธรรมที่หอสังเวชฯได้สังเกต เห็นสุนัขตัวหนึ่ง นอนอยู่ตรงบันได ขั้นบนสุด ทุกวัน

พระอาจารย์หอสังเวชฯ เปิดธรรมหลวงป๋าทุกวัน ในหอสังเวชฯมันก็นอนอยู่ตรงนั้น ตอนหกโมง สวดพระอภิธรรม มันก็นอนอยู่ที่เดิม จนพระสวดเสร็จ มันถึงกลับ

เห็นมันเป็นอย่างนี้ นานแล้ว ข้าพเจ้าแอบชื่นชมมันจากใจว่า เป็นหมายังรู้จักฟังธรรม มันคงรักหลวงป๋า ถึงไม่ไปไหน แล้วมองไปที่มัน

เย็นวันนั้น เลยถามพี่ที่ให้ข้าวมันกิน ว่ามันมายังไง พี่เค้าบอกว่า หมาใครก็ไม่รู้มา เค้าสงสารเลยให้ข้าวมันกิน

มันกินข้าวแล้วมันมานอนตรงนี้ ไม่ไปไหน จนถึงหกโมงเย็น มันถึงกลับ เดินไปส่งพี่เค้าที่บ้าน มันชื่อ ไอ้โบ้….

พอตอนเช้า วันรุ่งขึ้น 09.00 น. ข้าพเจ้าไปหอสังเวชฯ ตามปกติ เจอพี่เค้า พี่เค้าบอก ไอ้โบ้ ตายแล้ว พอผมได้ยิน ใจเลยกระดิกดู อยากรู้ว่ามันเป็นไง

ข้าพเจ้าเห็นกายละเอียดไอ้โบ้ (กายละเอียดไอ้โบ้เป็นมนุษย์) ยืนอยู่ตรงบันได ที่มันนอนประจำ มองมาที่พวกเรา ที่กำลังคุยถึงมัน ไอ้โบ้ ! เป็นเทวดา

แต่ไม่มีราศรีเท่าไหร่ รัศมีกายก็ไม่สว่างไสว กายมันก็มัวๆ เครื่องทรงก็ออกจืดๆ ไม่เงา ไม่สวยงาม

ข้าพเจ้าเลยพูดลอยๆว่า ไอ้โบ้ เป็นเทวดาละ เลยคิดว่าเดี๋ยวต้องซักถามมันซะหน่อย ว่าทำไม มันถึงเป็นเทวดาได้ แล้วข้าพเจ้าก็เดินไปนั่ง ที่นั่งประจำ โบ้ยังไม่ได้ไปไหน ยังคง

ป้วนเปี้ยนแถวบันได และข้าพเจ้าได้ซักถามมันว่า

ข้าพเจ้า : โบ้ เอ็งทำไมถึงเป็นเทวดา วะ

โบ้ : ผมฟังพระสวดทุกวัน ก่อนตายผมคิดถึงหลวงป๋า และผมไม่ผูกโกรธ ผมอโหสิให้ทุกคน

ข้าพเจ้า : (คิดในใจ หมายังไม่รู้จักโกรธ ยังรู้จักฟังพระสวด) เดี๋ยวเอ็งรับศีลนะ และคอย อนุโมทนาบุญ ตอนข้านั่งสมาธิเสร็จนะ

แล้ววันนั้น ตอนหกโมงเย็น พระสวดอภิธรรม เสร็จ ยังเห็นโบ้ นั่งพนมมืออยู่บันได ที่เดิมไม่ไปไหน ข้าพเจ้า ก็กลับห้องตามปกติ ลืมดูโบ้เลย

พอตอนเช้า ข้าพเจ้า มาที่หอสังเวชฯ เหมือนเดิม ไม่เห็นโบ้ นึกในใจ โบ้ไปไหน เดี๋ยวเข้าที่แล้วต้องดูสักหน่อย… เห็นโบ้ อยู่แถวมหาเจดีย์ เลยถามโบ้ว่า

ข้าพเจ้า : โบ้ มาทำอะไรตรงนี่

โบ้ : มาหาที่อยู่

ข้าพเจ้า : แล้วทำไม ไม่อยู่แถวหอสังเวชฯ จะได้ใกล้หลวงป๋า

โบ้ : แถวนั้น เค้าไม่ให้อยู่ เค้าอยู่กันหมดแล้ว

ข้าพเจ้า : มา มากับข้า เดี๋ยวข้าบอกเค้าเอง

ข้าพเจ้า เลือกต้นไม้ ตรงที่ล้างจาน เพราะใกล้กับหอสังเวชฯ และตรงนี้ มีรุกขเทวดาผู้ชาย แค่องค์เดียว ได้ขอกับเทวดาผู้ชายเจ้าของที่ว่า ขอให้โบ้มันอยู่ด้วยนะ วิมานใคร วิมานมัน ไม่ข้องเกี่ยวกัน ตกลงโบ้ได้อยู่ตรงนี้

…………………..

แม้แต่ สุนัข ยังรู้จักฟังธรรม

ยังรู้จัก อโหสิกรรม ไม่ผูกโกธร

ยังเป็นเทวดาได้

นี่แหละที่เรียกว่า

“จิตก่อนตาย นึกถึง อย่างไร

ก็ไปอย่างนั้น”

เรื่องนี่เป็นอีกเรื่องที่ประทับใจ เลยเอามาเล่าให้ฟังกัน

#เป็นเรื่ออจินตรัย ใช้วิจารณญาณ ในการเชื่อ อ่านเพื่อความเพลิดเพลิน

อ่านเพื่อเทียบกับ กรรม ดี-ชั่ว ในพระพุทธศาสนา ว่ามีอยู่จริงมั๊ย

11/2/68 20.49 น

หมดเวลาพักขา นั่งต่อเลย