EP.10 ดีใจที่ได้เป็นศิษย์หลวงป๋า

Kriangsak Chutongrat อ. เกรียง นาคสิงค์

วันเสาร์ที่ 21 พฤศจิกายน 2026 เวลา 21:17 น.32 นาที  ·

EP.10 #ดีใจที่ได้เป็นศิษย์หลวงป๋า

ท่านที่ติดตามอ่านตั้งแต่ ep 1 จะรู้ว่ากระผม ก่อนที่จะบวชเข้ามาศึกษาธรรมในวัดหลวงพ่อสดธรรมกายาราม ก็ปฏิบัติตามสายหลวงปู่แหวน โดยภาวนา พุทโธๆ กับ คุณปู่ คุณย่า มาตั้งแต่เด็กๆ

พอเข้าสู่วัยรุ่น ก็ได้เห็นหลวงป๋าท่าน สอนภาวนาทางทีวีช่อง 9 ทุกวันอาทิตย์

ก็นอนเล่นอยู่บนเตียง แล้วลองปฏิบัติดู ก็สามารถปฏิบัติตามที่ท่านสอนได้

จึงคิดในใจว่า การปฏิบัติสายนี้ เหมาะแก่จริตของเราเข้าถึงได้ง่าย ปฏิบัติแล้ว รู้สึกสบายภายในไม่อึดอัด

จนอายุครบบวชถึงได้พลัดหลงเข้ามาบวชที่วัดหลวงพ่อสดธรรมกายารามจังหวัดราชบุรีจนได้ ทั้งๆที่ผมอยู่จังหวัดเชียงใหม่ แบบไม่รู้ตัว

ผมก็กะว่าจะบวช 1 เดือนก็พอ แต่ต่อมาคุณปู่ได้โทรศัพท์มาขอ ว่าไม่สิ้นบุญท่าน พระหลานอย่าสึกนะ

ก็รับปากคุณปู่ไป เพราะท่านเป็นผู้เลี้ยงข้าพเจ้ามา

เข้าเรื่องการปฏิบัติกัน สมัยนั้น หลวงป๋าท่านก็ได้สอนเจริญภาวนาที่อุโบสถตอนค่ำเป็นประจำ กับผู้ที่ทำวิชชา ซึ่งแยกจากการทำวัตรเย็น (หลวงป๋าจะมาสอนวิชชา หรือ สั่งวิชชาก่อน จากนั้นท่านจึงไปทำวัตรเย็นที่ศาลาเอนกประสงค์)

โดยมานั่งทำวิชชามีภารกิจในการที่ช่วยเหลือประเทศชาติบ้านเมือง และบุคคลต่างๆ

ก็ตามประสาพระบวชใหม่ ในการทำวิชชาต่างๆ ก็ทำได้ปกติ ตามที่ท่านสั่ง

แต่จะมีผลอย่างไรนั้น ผู้ที่ประเมิน คือ หลวงป๋าแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น

#แต่สิ่งที่งง และ คิดในใจเสมอทำไมเราปฏิบัติตามที่ท่านสอนได้

แต่อารมณ์ ก็ยังร้อนวู่วามมุทะลุ ห้าวพูดจาเสียงดัง ไม่ไพเราะ กริยาไม่สำรวมเหมือนเดิมทุกอย่างทุกประการ พูดง่ายๆนิสัยสันดานคงเดิม มีเพียงการสำรวมที่อยู่ในศีล 227 ข้อเป็นปกติบังคับเอาไว้

คิดในใจ สงสัยเรา คือผู้ที่ทำวิชชาปลอมๆแน่นอน ถึงธรรมกายแบบจินตนาการ หรือปล่าว

เหตุเพราะว่า กิเลสไม่ถูกเผาผลาญชำระ หรือว่า วิชาธรรมกาย มีเพียงฤทธิ์ ไม่ยังคุณธรรมการบรรลุมรรคผล หรือ ชำระกิเลส เป็นเพียงวิชชา โลกีวิสัย หาใช่ โลกุตระ ไม่

ยิ่งสมัยนั้น

มีการถกเถียงกัน เรื่องพระนิพพาน ว่า เป็นอัตตา หรือ อนัตตา มีการค้นคว้าทางด้านเอกสารในพระไตรปิฎกมาโต้เถียงกันอย่างดุเดือด

ผมเองก็คิดตามภาษาพระผู้บวชใหม่ว่า จะอ่านพระไตรปิฎก หาพระนิพพานให้พบ เพื่ออะไรกันมากเรื่อง

แค่ปฏิบัติให้ถึง ให้เข้าไปเห็น ให้เข้าไปรู้ ให้เข้าไปสัมผัส ก็หมดเรื่อง เถียงกันอยู่ได้กับ ว่ามี หรือ ไม่มี ตัวตน

ที่เป็นจะต้องมาหาจากตำรา ทั้งๆที่การปฏิบัติสามารถ ทำได้

กล่าวคือ งง ใน งง เถียงกันเพื่ออะไรกันให้วุ่นวาย

พอบวชได้นานเข้า ได้เข้าศึกษาเล่าเรียนตามหลักพระปริยัติ และได้ออกมาบรรยายธรรม ได้ออกมาสอน จึงเริ่มมีความเข้าใจ

การที่วิชชาธรรมกาย ถูกตั้งคำถาม หรือ มองว่ายังไม่นำไปสู่การบรรลุมรรคผลนิพพานนั้น

มุมมองตาม หลักพระพุทธศาสนาเถรวาท ที่มีข้อวิจารณ์ทางปริยัติ นักวิชาการทางพุทธศาสนา และ พระเถระสายเถรวาทจำนวนมากชี้ให้เห็นถึงการปฏิบัติ

#สายวิชาธรรมกายเน้นสมถกรรมฐานมากกว่าวิปัสสนากรรมฐาน

การเพ่งดวงแก้วใส หรือ องค์พระที่ศูนย์กลางกาย จัดเป็นสมถกรรมฐาน คล้ายอาโลกกสิณ ซึ่งให้ผลเพียงความสงบสุข และ เกิดนิมิต

แต่ยังไม่ใช่การเจริญวิปัสสนาปัญญา เพื่อเห็นความไม่เที่ยง (ไตรลักษณ์) อันเป็นทางตรงสู่การตัดกิเลส

หลักคำสอนของวิชชาธรรมกาย มองว่า #นิพพานเป็นดินแดน หรือ สภาวะที่มีตัวตนเที่ยงแท้ (อัตตา) ซึ่งขัดแย้งกับหลักไตรลักษณ์ในพระไตรปิฎกเถรวาท ที่ระบุว่าธรรมทั้งปวง รวมถึงนิพพาน เป็นอนัตตา (ไม่ใช่ตัวตน)

#การติดอยู่ในนิมิตและอิทธิฤทธิ์

การเห็น “ธรรมกาย” เป็นรูปกาย หรือ ดวงแก้วภายใน เป็นการสร้าง หรือ เพ่งนิมิตขึ้นมา

ซึ่งแตกต่างจากการละวาง การเห็นภาพภายใน ภพภูมิ หรือ การทำวิชชาชั้นสูง อาจทำให้ผู้ปฏิบัติยึดติดอยู่กับนิมิต หรือ ความอัศจรรย์ทางจิต แทนที่จะปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่น ซึ่งเป็นหัวใจของการหลุดพ้น

ยิ่งกว่านั้น #มีการระบุว่าหลวงป๋าท่านสามารถอธิบาย การเข้าถึงธรรมกายได้อย่างละเอียดพิสดาร แต่ก็ไม่ได้แปลว่า ท่านจะบรรลุมรรคผลทันที

การตั้งคำถามต่างๆมีมาโดยรอบอย่างหนักต่อหลวงป๋า

แต่หลวงป๋า กลับไม่เดือดร้อนใจ ยังคงสอนอบรมพระกรรมฐาน ให้แก่ลูกหลานศิษย์ยานุศิษย์ต่างๆเสมอต้นเสมอปลายปกติ ไม่หวั่นไหว ไม่โต้ตอบจนเสียสมณะสารูป โต้ตอบแบบพองามด้วยเอกสารบ้าง และ มุ่งสร้างพระในใจคนแทน

เพื่อให้รู้เห็นในการปฏิบัติจริงๆ แทนที่จะวิ่งไปแก้คำถาม ที่ตั้งขึ้น

หลวงป๋า ท่านสอนว่าผู้ที่เข้าถึงดวง และ ถึงธรรมกาย

เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินวิชชา เพื่อไปให้ถึงจุดนั้น

โดยมีสาเหตุที่ผู้ปฏิบัติยังไม่บรรลุธรรม เพราะ #ยังไม่สามารถตัดสังโยชน์ 10 ได้

แม้ผู้ปฏิบัติจะเข้าถึงกายธรรม แล้วก็ตาม

แต่ตราบใดที่ยังไม่สามารถใช้ธรรมกายนั้น พิจารณาตัดกิเลสเครื่องร้อยรัด (สังโยชน์เบื้องต่ำ 3 ประการเป็นอย่างน้อย) ได้อย่างเด็ดขาด ก็ยังไม่ถือว่าเป็นพระอริยบุคคล

อีกประกาศที่สำคัญที่สุด #กำลังบารมียังไม่เต็มเปี่ยม การเข้าถึงธรรมกาย เป็นเพียงเครื่องมือช่วยให้สร้างบารมี และเดินวิชชาได้รวดเร็วขึ้น

แต่การจะบรรลุถึงที่สุดแห่งธรรม ต้องอาศัยการสั่งสมบารมี และ ทำวิชชาชำระกิเลสอย่างต่อเนื่องยาวนาน

มีหลักสูตรขั้นสูง

วิชชามรรคผลพิสดาร ซึ่งผู้สอนเชื่อว่าเป็นการฝึกฝนเพื่อถอดถอนกิเลส และเข้าถึงพระนิพพานได้จริงในระดับที่ลึกซึ้ง

วิธีทำกิเลสให้หมด หรือ เรียกว่าการสะสางกิเลส

การจะไปดูกิเลสในกายละเอียดอื่นๆ ถ้าดูด้วยตามนุษย์จะไม่เห็น

เข้าถึง “ธรรมกาย” และใช้รู้ใช้ญาณธรรมกายตรวจจึงจะเห็นได้ รู้ได้

ฝ่ายอวิชชาได้เอากิเลสต่างๆ ตรึงติด “ใจ” ของสัตว์โลกไว้ ดังนี้

กายมนุษย์ และกายมนุษย์ละเอียด มี

อภิชฌา พยาบาท มิจฉาทิฏฐิ

กายทิพย์หยาบ กายทิพย์ละเอียด มี

โลภะ โทสะ โมหะ

กายรูปพรหมหยาบ กายรูปพรหมละเอียด มี

ราคะ โทสะ โมหะ

กายอรูปพรหมหยาบ กายอรูปพรหมละเอียด มี

กามราคานุสัย ปฏิฆานุสัย อวิชชานุสัย

ธรรมกายโคตรภูหยาบ ธรรมกายโคตรภูละเอียด มี

สักกายทิฏฐิ สีลัพพตปรามาส วิจิกิจฉา

ธรรมกายพระโสดาหยาบ ธรรมกายพระโสดาละเอียด ธรรมกายพระสกิทาคามีหยาบ ธรรมกายพระสกิทาคามีละเอียด มี

กามราคะ ปฏิฆะ

ธรรมกายพระอนาคามีหยาบ ธรรมกายพระอนาคามีละเอียด มี

รูปราคะ อรูปราคะ มานะ อุทธัจจะ อวิชชา

ธรรมกายพระอรหัตต์หยาบ ธรรมกายพระอรหัตต์ละเอียด

ไม่มีกิเลสใดเจือปน

กายมนุษย์ คือ ตัวตนของท่าน ท่านเห็นอยู่แล้ว ถึงไม่บรรลุธรรมอะไร ก็เห็นกันอยู่แล้ว ไม่มีปัญหาอะไร

แต่กายภายในกายทั้ง 18 กาย มีเพียง 2 กาย เท่านั้น คือ ธรรมกายพระอรหัตต์หยาบ และ ธรรมกายพระอรหัตต์ละเอียด ที่ไม่มีกิเลส

ทุกกาย แต่ละกายมีชื่อกิเลสต่างกันออกไป ตั้งแต่กิเลสหยาบไปถึงกิเลสขั้นละเอียด ตามหลักฐานดังกล่าวนั้น

วิธีทำกิเลสให้หมด หรือ เรียกว่าการสะสางกิเลส อวิชชาห่อหุ้ม “ใจ” ของเราอยู่ทุกกาย เป็นผลให้เราอยู่ในภาวะแห่งการเวียนว่ายตายเกิด ไม่รู้จบ ไม่รู้สิ้น เพราะอานุภาพของกิเลสนั้นๆ

หน้าที่เรา ก็ต้องแก้ไขตัวเอง จะทำอย่างไรกิเลส และ อวิชชาเหล่านั้น จึงจะหมด และ สูญหายไปจากใจเรา

ในเรื่องนี้ #พระมงคลเทพมุนี หลวงพ่อวัดปากน้ำ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร ได้แสดงไว้ ในหนังสือ “ธรรมกาย” พิมพ์เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ.2499 ที่โรงพิมพ์ไทยพาณิชยการ สีลมพระนคร เป็นหนังสือบรรณาการงานกฐินพระราชทาน วัดปากน้ำ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม 2499

ลิขสิทธิ์เรื่อง “ธรรมกาย” ของหนังสือนี้ เป็นของมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย ตั้งแต่หน้า 103 ถึงหน้า 129 ท่านได้แสดงวิธีทำให้กิเลสหมด กิเลสสูญ คือ

อาราธนาธรรมกายพระอรหัตต์ในท้องของท่าน มาเดินสมาบัติ เป็นอนุโลมปฏิโลม 7 เที่ยว และ ดูอริยสัจ 4 ที่ดวงธรรมของกายมนุษย์ กายทิพย์ กายรูปพรหม กายอรูปพรหม ทั้งกายหยาบและกายละเอียด

การดูอริยสัจ 4 ดูเฉพาะกายโลกีย์ คือกายมนุษย์ กายทิพย์ กายรูปพรหม กายอรูปพรหม ทั้งกายหยาบและกายละเอียด อริยสัจ 4 ได้แก่ ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค ทุกข์ มี 4 ดวง

ดวงเกิดเป็นดวงใส แปลว่าทุกข์ไม่จริง

ดวงแก่สีน้ำตาลจนคล้ำ ถ้าดวงนี้โตมาก กายมนุษย์ก็ชรามาก

ดวงเจ็บเป็นดวงดำ ถ้าดวงโตแปลว่าป่วยมาก

ดวงตายเป็นดวงดำประดุจนิล ดวงนี้ถ้ามาจรดขั้วหัวต่อกายเมื่อไร ทำให้ขั้วหัวต่อกายขาดจากกัน เราจะตายทันที

สมุทัย เป็นดวงดำ 3 ดวงซ้อนกัน ดวงในประดุจนิล ดวงนอกดำเรื่อๆ สมุทัยนี้เป็นเหตุ ส่วนทุกข์คือความทุกข์ร้อนที่เรารู้สึกเป็นผล

นิโรธ เป็นดวงใสสว่างโชติ เส้นผ่านศูนย์กลาง 5 วาขึ้นไป เส้นผ่าศูนย์กลางของดวงแค่ไหน ก็เป็นเกณฑ์ของธรรมกายนั้น เช่นธรรมกายโคตรภู ดูอริยสัจ 4 ของกายมนุษย์ ดูทุกข์เสร็จแล้วมาดูสมุทัย พอดูสมุทัยเสร็จ เกิดดวงนิโรธ เป็นดวงใสสว่างโชติ เส้นผ่านศูนย์กลางของดวง วัดได้ 5 วา ขณะนั้นดวงทุกข์ดับ ดวงสมุทัยดับ จึงว่า “นิโรธ เป็นผู้ดับทุกข์และดับสมุทัย” พอนิ่งไปกลางดวงนิโรธ เกิดธรรมกายพระโสดาขึ้นทันที (หน้าตักกว้าง 5 วา สูง 5 วา เกตุดอกบัวตูม)

มรรค แปลว่าทางเดิน ได้แก่ดวงธรรมในท้องธรรมกาย 6 ดวง ดวงธรรมเหล่านี้ เป็นทางเดินให้แก่กาย คือ กายธรรม อย่างเช่น กายธรรมพระโสดาจะไปหาพระสกิทาคามี ก็ต้องผ่านดวงธรรมในท้องของพระองค์ 6 ดวง จึงจะถึงพระสกิทาคามี เป็นต้น

จากนั้นอาราธนาธรรมกายพระโสดา ดูอริยสัจ 4 ของกายทิพย์ ตามแนวที่กล่าวแล้ว พอเกิดดวงนิโรธ วัดเส้นผ่าศูนย์กลางของดวงนิโรธได้ 10 วา เกิดกายธรรมพระสกิทาคามี

พระสกิทาคามีดูอริยสัจ 4 ให้กายรูปพรหม เกิดดวงนิโรธเส้นผ่านศูนย์กลาง 15 วา เกิดธรรมกายพระอนาคามี

ธรรมกายพระอนาคามีดูอริยสัจ 4 ให้แก่กายอรูปพรหม เกิดดวงนิโรธ เสั้นผ่าศูนย์กลาง 20 วา เกิดธรรมกายพระอรหัตต์

ธรรมกายพระอรหัตต์เดินสมาบัติในธรรมกายโคตรภูเรื่อยไป

การดูอริยสัจ 4 ดูได้เฉพาะกายโลกีย์

แต่ในกายธรรมไม่มีอริยสัจ 4 ธรรมกายใหญ่ ใช้เพียงเดินสมาบัติในธรรมกายเล็ก เพื่อให้กิเลสละเอียดในธรรมกายเล็กหมดไป สูญไป

เรียกว่าการเดินสมาบัติของธรรมกาย ได้แก่การเอาองค์แห่งชาญใสที่รองรับของธรรมกายนั้นๆมาซ้อนกัน มาสับกัน เป็นผลให้กายใส ดวงธรรมก็ใสยิ่งขึ้น

ฌาน มีลักษณะเป็นแผ่นใสกลมรอบตัว หนาคืบหนึ่ง จะเดินสมาบัติให้กายใด ก็ขยายดวงธรรมของกายนั้นให้ใหญ่กำหนดให้ถูกเอกายนมรรค คือ “กลาง” ตรงจุดใสเท่าปลายเข็ม

พอจุดใสเท่าปลายเข็มว่าง ก็จะเห็น ดวงเห็น ดวงจำ ดวงคิด ดวงรู้ ของกายนั้น ซึ่งดวงทั้ง 4 จะซ้อนกันอยู่ จะเห็นกิเลสซ้อนกันอยู่ในดวงทั้ง 4 นั้น

เมื่อธรรมกายพระอรหัตต์ละเอียดเดินสมาบัติ เป็นอนุโลม (เดินหน้า) และปฏิโลม (ถอยหลัง) แล้ว กิเลสเหล่านั้น จะหมดและสูญไป

#ทั้งหมดนี้ที่หลวงปู่สดท่านสอน

ไม่มั่นใจว่าท่านผู้ศึกษาจะเข้าใจได้แค่ไหน แต่ถ้าไปรับการฝึกจากวิปัสสนาจารย์ ท่านจะเข้าใจ

หลักมีอยู่ว่า กายของเราทุกกาย ทั้งกายหยาบ และกายละเอียด มีกิเลสเกือบทุกกาย เราเข้าถึงกายละเอียดของเราได้กี่กาย กายเหล่านั้น มีกิเลสอะไรบ้าง ท่านเข้าไปทำลายกิเลสในกายเหล่านั้นแล้วหรือยัง

การเรียนวิชชาธรรมกาย มีลำดับ มีขั้นตอน มีวิธีการ มีปฏิบัติการ มีแนวปฏิบัติชัดเจน

อย่างเช่น บริกรรมจนเห็นดวงธรรมแล้ว ดำเนินดวงธรรมให้ครบ 6 ดวง จะไปเห็นกายละเอียด กายละเอียดดำเนินดวงธรรม 6 ดวง จะไปถึงกายทิพย์หยาบ

ไปต่อๆจนครบ 18 กาย

การสำเร็จมรรคผล แบบ #สุกขวิปัสสโก คือ การบรรลุธรรมด้วยปัญญาที่พิจารณาเห็นความจริงล้วนๆ โดยไม่มีฤทธิ์ หรือ อภิญญาพิเศษประกอบ ไม่มีคุณวิเศษทางฤทธิ์ แต่ความหมดจดจากกิเลสและความพ้นทุกข์นั้นสมบูรณ์ เทียบเท่ากับพระอรหันต์ที่มีฤทธิ์ทุกประการ

ประเภทพระอรหันต์

1. สุกขวิปัสสโก เจริญวิปัสสนาล้วน เน้นปัญญาพิจารณาความจริง ไม่มีฤทธิ์ ไม่มีอภิญญา

2. เตวิชโช เจริญสมถะควบคู่กับวิปัสสนา ได้ วิชชา 3 (ระลึกชาติได้, รู้การเกิด-ตายของสัตว์, รู้วิธีทำอาสวะให้สิ้น)

3. ฉฬภิญโญ ฝึกสมาธิขั้นสูงจนได้ฌานสมาบัติร่วมกับวิปัสสนา ได้ อภิญญา 6 (แสดงฤทธิ์ได้, หูทิพย์, ตาทิพย์, รู้ใจคนอื่น, ระลึกชาติได้, สิ้นอาสวะ)

4. ปฏิสัมภิทัปปัตโต สั่งสมบารมีและปัญญามาอย่างลึกซึ้งรอบด้าน ได้ ปฏิสัมภิทา 4 (แตกฉานในอรรถ, ในธรรม, ในภาษา และมีปฏิภาณไหวพริบในการแสดงธรรมยอดเยี่ยม)

“สุกขวิปัสสโก” แปลว่า ผู้เจริญวิปัสสนาล้วน (หรือผู้เห็นแจ้งอย่างแห้งแล้ง คือไม่มีความชุ่มชื่นจากฤทธิ์ทางสมาบัติ) โดย เน้นปัญญาวิปัสสนาเป็นหลัก

ใช้วิธีพิจารณาสภาวธรรมตามความเป็นจริง (ไตรลักษณ์ คือ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา) ผ่านการเจริญสติปัฏฐาน 4 จนเกิดปัญญาปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่น

ใช้กำลังสมาธิระดับพื้นฐาน อาศัยสมาธิในระดับขณิกสมาธิ อุปจารสมาธิ หรือปฐมฌาน เพียงพอเป็นบาทฐานให้ปัญญาทำงาน #โดยไม่ได้ฝึกเข้าฌานสมาบัติขั้นสูง

ท่านผู้ปฏิบัติสายวิชาธรรมกาย สามารถปฏิบัติ ยังปฏิปทาภายในให้บังเกิดในอารยะบุคคลทั้ง 4 ได้ตามศักดิ์แห่งบารมีของท่านเอง

#แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่หลวงป๋าสอนวิชชา ซึ่งเป็นหนึ่งในวิชชา 3

นั้นก็คือ #บุพเพนิวาสานุสติญาณ การอย่างรู้ถึงอดีต

ท่านสอนอย่างละเอียดสุดลึกสุดละเอียด สืบไปจนถึงต้นในต้น ถึงธาตุขันธ์ของแต่ละบุคคล

#หลวงป๋าท่านมีที่สิ้นสุดการปฏิสนธิต้น ของท่านเอง

ท่านกล่าวสอนว่า

ทุกชีวิตไม่ได้เกิดขึ้นมาลอยๆ แต่มีต้นสายปลายเหตุของธาตุ และ ธรรม ที่สืบเนื่องกันมาตั้งแต่อดีต

การแบ่งฝ่ายของธาตุธรรม สรรพสิ่งในจักรวาลถูกจำแนกออกเป็นฝ่ายต่างๆ เช่น ฝ่ายกุศล (ภาคขาว) ฝ่ายอกุศล (ภาคดำ) และฝ่ายกลางๆ

#บุพเพนิวาสานุสติญาณ การอย่างรู้ถึงอดีต คือ

การรู้สายกำเนิดเดิม จะช่วยให้ผู้ปฏิบัติเข้าใจ จริต นิสัย และ ต้นธาตุต้นธรรม ที่แท้จริง เพื่อเข้าใจว่าจิตเดิมแท้ของเราผูกพัน หรือ สืบสายมาจากการบำเพ็ญบารมีในแนวทางใด เพื่อไม่ให้ผู้ปฏิบัติหลงทาง

ร่างกายมนุษย์ไม่ได้มีเพียงก้อนเนื้อ หรือ ธาตุหยาบ แต่มี ดวงธรรม (ลักษณะเป็นดวงใส กลมรอบตัว) ซ้อนอยู่ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 คอยควบคุมธาตุทั้ง 4 เรียกกันว่ามหาภูตรูปทั้ง 4 ให้สมดุล

ดวงปฐมมรรค จะตั้งอยู่ภายในกายมนุษย์หยาบ ซึ่งประกอบขึ้นจากมหาภูตรูปทั้ง 4

ดวงมหาภูตรูปทั้ง 4 เป็น “แก่นกลาง” ทำหน้าที่หล่อเลี้ยง และ ควบคุมสภาวะของรูปธรรมในร่างกายมนุษย์ให้ตั้งอยู่ได้

ร่างกายมนุษย์หยา ประกอบขึ้นจาก มหาภูตรูปทั้ง 4 (ธาตุดิน น้ำ ไฟ ลม) และ ดวงปฐมมรรค (หรือดวงธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน) จะตั้งอยู่ ณ ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 (เหนือระดับสะดือขึ้นมา 2 นิ้วมือ ตรงกลางลำตัวพอดี) ซึ่งก็คือจุดศูนย์กลางภายในกายหยาบที่ประกอบด้วยธาตุทั้ง 4 นั่นเอง

ภายในดวงปฐมมรรค จะมีศูนย์ 5 ศูนย์

ได้แก่ธาตุทั้ง 6 (ดิน น้ำ ไฟ ลม อากาศ วิญญาณ) โดยแบ่งเป็นศูนย์ย่อย 5 ศูนย์

คือ

ศูนย์หน้า (ธาตุน้ำ)

ศูนย์ขวา (ธาตุดิน)

ศูนย์หลัง (ธาตุไฟ)

ศูนย์ซ้าย (ธาตุลม)

และศูนย์กลาง (อากาศธาตุและวิญญาณธาตุ) ซึ่งเป็นจุดรวมใจเพื่อเดินวิชาเข้าสู่กายละเอียดชั้นต่อๆ ไป และ เป็นตัวเชื่อม และช่องว่างให้ธาตุทั้ง 4 ทำงานร่วมกันได้

ปฐวีธาตุ (ธาตุดิน). สภาวะที่แข้นแข็ง เป็นหลักที่ตั้งและรองรับส่วนประกอบอื่น ๆ ในร่างกาย

อาโปธาตุ (ธาตุน้ำ). สภาวะที่เอิบอาบ เกาะกุม และเชื่อมประสานให้ธาตุต่าง ๆ รวมตัวกันเป็นก้อนเป็นกาย

เตโชธาตุ (ธาตุไฟ). สภาวะที่ให้ความอบอุ่นและเผาผลาญหล่อเลี้ยงชีวิต

วาโยธาตุ (ธาตุลม). สภาวะที่เคลื่อนไหว ค้ำจุน และผลักดันให้ระบบต่าง ๆ ทำงานได้

ดวงปฐมมรรคเอง ไม่ใช่ธาตุหยาบแบบมหาภูตรูป แต่เป็น ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ โดยอาศัยตั้งอยู่ตรงศูนย์กลางของกายหยาบ (มหาภูตรูป 4) เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางเข้าสู่ภายในกาย

ดวงธรรม นี้ ควบคุมมหาภูตรูป รักษาความสมดุล และ การแตกสลาย ตราบใดที่ดวงธรรมที่ศูนย์กลางกายยังใส และ ธาตุทั้ง 4 ทำงานประสานกันอย่างสมดุล กายหยาบก็ยังดำรงอยู่ได้

แต่เมื่อใดที่ธาตุใดธาตุหนึ่งกำเริบ หย่อน หรือดับไป (เช่น ลมดับ ไฟดับ) กายหยาบก็ย่อมแตกสลายไปตามกฎไตรลักษณ์

การเจริญภาวนา เพื่อเข้าถึงและเห็นแจ้ง สภาวะของธาตุธรรมเหล่านี้ ด้วยใจที่หยุดนิ่ง ไม่ใช่เพียงการคิดนึกเอา

เมื่อใจหยุดนิ่งถูกส่วน จะเริ่มเห็นดวงธรรมที่ใสสว่างขึ้นตามลำดับ จากดวงธาตุหยาบไปสู่ดวงธรรมที่ละเอียดขึ้น (ดวงศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณทัสสนะ) จนเข้าถึงกายในกายที่ละเอียดยิ่งขึ้นไป

ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ หรือ ดวงธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน (ดวงปฐมมรรค) ดวงแรกที่พบเมื่อหยุดใจถูกส่วน เป็นประตูเบื้องต้นของการปฏิบัติ และมีดวงในดวงห่อหุ้มซ้อนทับเป็นชั้นๆอยู่ได้แก่

ดวงศีล – ใสและสว่างขึ้นจากการหยุดนิ่งลงไปที่กลางดวงปฐมมรรค

ดวงสมาธิ – ละเอียดและสว่างยิ่งขึ้นเมื่อหยุดนิ่งที่กลางดวงศีล

ดวงปัญญา – เกิดขึ้นเมื่อหยุดนิ่งที่กลางดวงสมาธิ

ดวงวิมุตติ – เกิดขึ้นเมื่อหยุดนิ่งที่กลางดวงปัญญา

ดวงวิมุตติญาณทัสสนะ – ดวงที่ 6 เมื่อหยุดนิ่งลงไปที่กลางดวงนี้จะเข้าสู่ความว่างและเชื่อมต่อไปยัง กายมนุษย์ละเอียด

ในดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์นี้ มีองค์ประกอบการทำงานของใจซ้อนอยู่ภายในด้วย ได้แก่ ดวงเห็น ดวงจำ ดวงคิด ดวงรู้ ซึ่งเป็นต้นเหตุให้เกิดการรับรู้ และ การนึกคิด

#การดูอดีตตามสายกำเนิดธาตุธรรมเดิม หรือ การถอยพืดกำเนิดธาตุธรรมเดิม

คือ การปฏิบัติวิชชาธรรมกายขั้นสูงเพื่อ “ถอยพืด” หรือ ย้อนตรวจดูต้นสายปลายเหตุของธาตุธรรมทั้งฝ่ายกุศล และ อกุศลที่สืบเนื่องมาตั้งแต่ปฐมกำเนิด

กำเนิดธาตุธรรมเดิม

คือ จุดตั้งต้น หรือ พืดเดิมของธาตุ และ ธรรมที่ประกอบเป็นกาย และ จิต เป็นที่ตั้งของธาตุละเอียดของขันธ์ 5 อายตนะ 12 และธาตุ 18 ณ ศูนย์กลางกาย

#สายกำเนิดธาตุธรรมเดิม อธิบาย

ถึงรากเหง้าทางจิตวิญญาณ กฎแห่งกรรม และโครงสร้างของธาตุธรรมที่เป็นต้นกำเนิดของสรรพสัตว์

หมายถึง

สภาวะที่กระแสธาตุธรรมหรือวิบากกรรมเก่า (ทั้งฝ่ายบุญ และ ฝ่ายบาป) ผุดขึ้นมาแสดงผลในระหว่างที่จิตสงบนิ่ง

#ธาตุธรรมเดิม คือ ต้นธาตุต้นธรรม หรือ รากเหง้าของจิตวิญญาณ ที่สั่งสมบารมี วิบากกรรม และสัญญา (ความจำได้หมายรู้) ข้ามภพข้ามชาติมาตั้งแต่อดีตอันยาวนาน

การที่กระแสเหล่านี้สามารถ “กำเริบ” ขึ้นมา มักเกิดจากสิ่งที่มากระทบให้สัญญาเก่าถูกดึงขึ้นมาฉายให้เห็นเป็นภาพนิมิตเรื่องราวในอดีต

สายกำเนิดธาตุธรรมเดิมนั้น #มีลักษณะเป็นสายไอเล็ก ๆ ขาวใส คล้ายเส้นใยบัว ที่เชื่อมโยงลำดับความต่อเนื่องของธาตุธรรม และ ชีวิตตั้งแต่ต้นกำเนิดจนถึงปัจจุบัน

ผู้ปฏิบัติต้องหยุดใจที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 จนเข้าถึงกายในกายทั้ง 18 กาย โดยเฉพาะกายธรรม (ธรรมกาย) ตั้งแต่ระดับโคตรภูขึ้นไป

เพราะการรู้เห็นอดีตที่ถูกต้องแม่นยำต้องใช้ “ตาธรรมกาย” และ “ญาณธรรมกาย” ไม่ใช่การใช้ดวงวิญญาณ หรือ ความนึกคิดปรุงแต่ง

เมื่อเข้าถึงธรรมกายที่ละเอียดแล้ว จะใช้วิธีเดินวิชชา “ถอยพืด” (ย้อนทวนสายสัมพันธ์ของธาตุและธรรม) เพื่อดูว่าธาตุธรรม เห็น จำ คิด รู้ ของตน หรือของสรรพสัตว์ ถูกปรุงแต่งหรือ ซึมซาบมาจากต้นธาตุต้นธรรมฝ่ายใด (ฝ่ายขาว ฝ่ายดำ หรือฝ่ายกลาง) และก่อตัวเป็นผังชีวิตตามสายปฏิจจสมุปบาทมาอย่างไร

เมื่อจุดศูนย์กลางขยายตัวว่าง จะเห็นสายกำเนิดธาตุธรรมเดิม เป็นจุดเล็กใส หรือสายใยเชื่อมโยงอยู่ตรงกลาง

ตั้งจิตอธิษฐานให้เห็นสภาพความเป็นอยู่ของตนเองถอยหลังไปตามลำดับ จากปัจจุบันย้อนไปเมื่อสัปดาห์ก่อน เดือนก่อน ปีก่อน หรือย้อนไป 10 ปี จนถึงวัยเด็ก

ย้อนลึกถึงปฐมวัย และ อดีตชาติ รวมใจหยุดนิ่งเข้าไปที่กลางกำเนิดธาตุธรรมเดิม ของกายเดิมที่เห็นแต่ละช่วง แล้วอธิษฐานย้อนต่อไปเรื่อย ๆ จนถึงขณะแรกเกิด อยู่ในครรภ์มารดา ตั้งปฏิสนธิ และสืบต่อไปยังอดีตชาติก่อนชาตินี้

หลวงป๋าเน้นย้ำเสมอว่า

ในการตรวจดูธาตุธรรม ต้องดูให้ละเอียด และ “เก็บเค้า” คือ การสะสาง และ ดับเหตุ

อยู่เสมอ เพราะธาตุธรรมฝ่ายตรงข้าม (ภาคมาร) สามารถอธิษฐานปาฏิหาริย์ซ่อนเร้นให้ดูเหมือนขาวใสได้ ผู้ปฏิบัติจึงต้องเดินวิชชาทับทวีให้ละเอียดลึกซึ้งยิ่งขึ้นจนเห็นต้นเหตุที่แท้จริง

การฝึกนี้ ไม่ได้มุ่งเน้นเพียงการระลึกชาติเพื่อความอยากรู้อยากเห็น

แต่มีเป้าหมายเพื่อรู้เห็นเหตุแห่งทุกข์ (สมุทัย) และแก้ไขที่ต้นขั้วของธาตุธรรม หา “สมุทัย” หรือต้นตอของโรคภัย อุปสรรค และ วิบากกรรม แล้วใช้อานุภาพ แห่งนิโรธ และมรรคเข้าไปดับละลายกำลังของอกุศลธรรมที่ต้นเหตุ รวมถึงเป็นการตรวจสอบการสร้างบารมีของตนเองเพื่อไม่ให้หลงทางในวัฏสงสาร จะได้เร่งสร้างบารมี แก้ไขวิบากกรรม และทำวิชชาสะสางธาตุธรรมให้บริสุทธิ์ยิ่งขึ้นไป

ข้อควรระวังในการปฏิบัติ

ความแตกต่างระหว่าง “รู้ด้วยญาณ” กับ “รู้ด้วยวิญญาณ”

หากจิตยังไม่หยุดนิ่งถึงขั้นธรรมกาย ภาพอดีตที่เห็นอาจเกิดจากสัญญาความจำ อุปาทาน หรือ การสอดแทรกของธาตุธรรมฝ่ายอื่น ทำให้เกิดความเข้าใจผิดได้

หลักการวางใจ และ การใช้ปัญญาพิจารณาเมื่อเกิดการเห็นนิมิต หรือ เรื่องราวในอดีต

เมื่อภาพอดีต หรือ เรื่องราวของสายธาตุธรรมเดิมปรากฏขึ้น

ให้ใช้สติประคองใจให้นิ่งเฉย อย่าไปตื่นเต้น ยินดี หรือยินร้ายกับภาพเหล่านั้น

ระวังวิปัสสนูปกิเลส และ การปรุงแต่ง

ของจริง เป็นวิบากกรรมเก่าที่เคยทำร่วมกันมา และ ของปลอม คือภาพลวงที่เกิดจากกิเลส หรือ ภาคมารสอดแทรกเข้ามาปรุงแต่งให้หลงยึดติด

หากผู้ปฏิบัติไปปักใจเชื่อทันทีโดยขาดญาณทัสสนะที่บริสุทธิ์ระดับธรรมกายที่ละเอียดสุดละเอียดจริงๆ อาจทำให้เกิดความหลงผิด หรือ เกิดอุปาทานยึดมั่นถือมั่นในอดีตชาติได้

หลวงป๋าจึงสอนให้เห็นประโยชน์จากการเห็นอดีต เพื่อนำมาพิจารณา กฎแห่งกรรม และ ไตรลักษณ์ ให้เห็นว่าทุกสิ่งล้วนเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป แม้แต่ตัวตนหรือ บารมีในอดีต

ก็เป็นเพียงสิ่งสมมติที่ผ่านไปแล้ว

ดึงใจกลับมาที่ศูนย์กลางกายเป็นวิธีรับมือที่ดีที่สุด

เมื่อสายกำเริบดึงจิตให้ไปเห็นอดีต คือการ หยุดในหยุด ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 เพื่อให้จิตเคลื่อนเข้าไปสู่กายที่ละเอียดขึ้น (เช่น กายธรรมอรหัต) จนพ้นจากกระแสการปรุงแต่งของธาตุธรรมระดับหยาบ

หลวงป๋าสอนเพิ่มเติมอีกว่า

ในการทำวิชชาเพื่อตรวจดูอดีต หรือ สะสางธาตุธรรม ต้องทำใจให้หยุดในหยุด ดับความรู้สึกนึกคิดที่หยาบไปสู่ความละเอียด เพื่อให้พ้นจากการบังคับ หรือ การบิดเบือนของกิเลส และ อวิชชา

เห็นเพื่อละวาง ไม่ใช่เพื่อยึดติด เพื่อให้เข้าใจกฎแห่งกรรม เห็นความไม่เที่ยง (ไตรลักษณ์) และ เกิดความสลดสังเวชจนนำมาสู่การปล่อยวาง

เมื่อเห็นรากเหง้าของวิบากกรรม หรือ ความบกพร่องในอดีต ผู้ปฏิบัติจะชำระล้างธาตุธรรม ในปัจจุบันให้บริสุทธิ์ยิ่งขึ้น

จุดนี้เอง หลวงป๋าจึงสอนหรือ บรรยายธรรมในแนวธรรมะปฏิบัติ เรื่ององค์ต้นในต้น จึงทำให้รู้และเข้าใจ

#การถอยพรากพืชเพื่อมาสร้างบารมีขององค์ต้นธาตุในสายวิชาธรรมกาย

เรื่องการถอยพรากพืชต้นธาตุ ไม่ปรากฏในพระไตรปิฎก มีเพียงคำสอนจากอาจารย์สู่ลูกศิษย์

หลวงป๋าท่านได้บรรยายธรรมด้วยการปฏิบัติดังนี้

การถอยพืด หรือ ถอยพรากพืช กำเนิดธาตุธรรมเดิมเพื่อมาสร้างบารมี

จักรวาลประกอบด้วยธาตุธรรม 3 ฝ่าย คือ ฝ่ายขาว (กุศล) ฝ่ายดำ (มาร/อกุศล) และฝ่ายกลาง (อัพยากตา)

องค์ต้นธาตุ จำเป็นต้องลงมาสร้างบารมี เพื่อสะสมกำลังบุญให้แก่กล้ากว่าฝ่ายอกุศล

เพื่อสืบต่ออายุพระพุทธศาสนา เป็นการลงมาปักหลัก ในช่วงที่พระพุทธศาสนาเสื่อมถอย หรือ อ่อนกำลังลง การลงมาเกิดร่วมกับมนุษย์อีกครั้ง จะทำให้สามารถถ่ายทอดธรรมะ และ ดึงดูดธาตุธรรมของสรรพสัตว์ให้พ้นจากวัฏสงสารได้

พระพุทธเจ้าองค์แรก องค์ต้น

#องค์ต้น องค์ปฐม ชื่อว่า ”พระปฐม” เกิดจากดอกบัว แล้ว ดอกบัวเป็นแม่ (ผู้มีบุญมากๆ มักเกิด แบบกึ่งโอปาติกะ ไม่ต้องออกจากครรภ์)

องค์ต้น ลงมาแล้วตรัสรู้ ประกาศพระธัมมจักรอยู่ที่ภพสาม คนสมัยนั้น จึงนำ ดอกอุบลนั้น มาบูชาพระรัตนตรัย เพราะพระพุทธเจ้าองค์แรกเป็นพระปฐม เกิดอยู่ในดอกบัว

พระบรมธรรมกายระดับ “องค์ต้นธาตุต้นธรรม” ที่บรรลุธรรม และ พ้นจากการปรุงแต่ง (อสังขตธาตุ อสังขตธรรม) แล้ว แบ่งภาคหรือ ถอยสายธาตุธรรมลงมาเกิดในภพสาม เพื่อบำเพ็ญบารมี ช่วยเหลือสรรพสัตว์

#ต้นธาตุต้นธรรม

หมายถึง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าองค์ต้นสาย หรือบรมพระธรรมกายระดับสูงสุด ที่ทำหน้าที่ปกครองดูแลธาตุธรรมฝ่ายกุศล ภาคผู้เลี้ยงหรือผู้ปกครองธาตุธรรมฝ่ายกุศล (ฝ่ายขาว) ในระดับสูงสุด ซึ่งมีบารมีแก่กล้ากว่าพระพุทธเจ้าทั่วๆไปที่เข้านิพพานแบบถอดกาย

องค์ต้นธาตุ จะยังคงดำรงอยู่เพื่อปกครองธาตุธรรม และคอยเกื้อหนุนฝ่ายกุศลอยู่เสมอ

#การถอยพืด หรือ พรากพืชกำเนิดธาตุธรรม คำว่า “พืด” หมายถึง สาย หรือเถาของธาตุธรรม ที่สืบเนื่องต่อกันมา การถอยพืด จึงหมายถึงการแยกสายธาตุธรรม หรือ แบ่งกายจากระดับละเอียดสูงสุด ลงมาสู่ระดับหยาบ เพื่อปฏิสนธิเกิดเป็นมนุษย์และ สร้างบารมี

เมื่อธาตุธรรมฝ่ายอกุศล (ภาคมาร) ส่งวิชชาและอวิชชาเข้ามาครอบงำสัตว์โลก องค์ต้นธาตุ จึงต้องส่งภาคส่วนลงมาเกิดเพื่อสั่งสมบารมีเพิ่มเติม

การถอยพืด หรือถอยพรากพืช กำเนิดธาตุธรรมเดิมเพื่อมาสร้างบารมี จะมาพร้อมกันครบทั้งชุด ตั้งแต่กายธรรมที่สุดละเอียด ลงมาจนถึงกายโลกียะ และ กายมนุษย์หยาบ

หมายถึง

ถอยพืดลงมาเกิด จะมาพร้อมกันตั้งแต่กายธรรมที่ละเอียดที่สุดลงมาจนถึงธรรมกายโคตรภูหยาบ นอก

จากนี้ยังมีกายในภพภูมิโลกียะ (เช่น กายอรูปพรหม กายพรหม กายทิพย์) ซ้อนทับลงมาจนถึงกายมนุษย์หยาบ

เมื่อลงมาเกิดในภพสาม และอยู่ร่วมกับสัตว์โลก ธาตุธรรมส่วนหยาบ จะถูกภาคมารสอดละเอียด และ ปรุงแต่งด้วยอวิชชาตามหลักปฏิจจสมุปบาท

ด้วยเหตุที่ถูกอวิชชาห่อหุ้มเมื่อลงมาเกิด จึงจำเป็นต้องเริ่มต้นฝึกฝนตนเอง ปฏิบัติธรรม และ บำเพ็ญบารมีซ้ำอีกครั้ง เพื่อกู้คืนความบริสุทธิ์ และ กำลังวิชชาให้กลับคืนมา

ผู้ที่ลงมาเกิดจึงต้องเริ่มฝึกฝนตนเอง สร้างทาน ศีล ภาวนา และบำเพ็ญบารมีใหม่ในแต่ละชาติ เพื่อกลั่นธาตุธรรมให้ใสสะอาด และกลับคืนสู่ความบริสุทธิ์ดั้งเดิมขององค์ต้นธาตุ

และเมื่อมาพร้อมกันครบทั้งกายชุด ตั้งแต่กายธรรมที่สุดละเอียด ลงมาจนถึงกายโลกียะ และ กายมนุษย์หยาบ จะมีภาคผู้เลี้ยงรัตนะ 7 บริวารพร้อม ลงมาเป็นสายกำเนิด พร้อมกัน ซ้าย ขวา หน้า หลัง ล่าง บน

คือการกำหนดแผ่ขยาย และตรวจตราให้ครอบคลุมทั้ง 6 ทิศ รอบตัวศูนย์กลาง

เป็นการปิดช่องว่างทั้งหมด

เพื่อไม่ให้ธาตุธรรมฝ่ายดำสอดแทรก หรือ หลบซ่อนตัวอยู่ตามมุมต่างๆ ของธาตุธรรมได้

#จักรแก้ว

เป็นประธานของรัตนะทั้งปวง ทำหน้าที่ปราบและตัดรอนผังภาคดำ (พญามาร) ขจัดสิ่งอัปมงคล และเป็นตัวขับเคลื่อนพลังงานบริสุทธิ์ ทำหน้าที่เป็นอาวุธและกำแพงปกป้อง ตัดรอนวิบากกรรม อุปสรรค และภัยอันตรายที่จะเข้ามา รวมถึงล้างผังมาร หรือสิ่งอัปมงคลไม่ให้เข้าสู่ศูนย์กลางกาย

#ดวงแก้วมณี

ให้ความสว่างไสว ขจัดความมืดบอด ละลายอวิชชา และช่วยในการมองเห็นสภาวธรรมภายในได้อย่างชัดเจน

คุ้มครองป้องกันภัยในที่มืด เพื่อให้เห็นเหตุในเหตุไปจนถึงต้นต้นเหตุของภาคดำภาคกลางๆ และเป็นแหล่งกำเนิดพลังงานบริสุทธิ์เพื่อหล่อเลี้ยงกายและใจให้ใสสะอาด

#ขุนพลแก้ว

เป็นทัพหน้าในการต่อสู้ ตัดรอนภัยพิบัติ และปกป้องคุ้มครองกระแสธรรมไม่ให้ถูกโจมตี เปรียบเสมือนแม่ทัพคอยวางแผน ปกป้อง คุมเชิง และจัดการกับสิ่งแปลกปลอม หรือภัยคุกคามทางจิตวิญญาณ

#ขุนคลังแก้ว

คอยดูแล และดึง บุญศักดิ์สิทธิ์ภายนอก และภายในมาหล่อเลี้ยง ไม่ให้ขาดแคลนเสบียงบุญในระหว่างทำวิชชา คอยปกป้องผังสมบัติ ไม่ให้ผังแห่งความขาดแคลนหรือภัยพิบัติทางเศรษฐกิจเข้าแทรกแซง ช่วยซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอ

#นางแก้ว

ทำหน้าที่กลั่นธาตุธรรมให้บริสุทธิ์ นุ่มนวล ละมุนละไม คอยเกื้อหนุน และปรับสมดุลธาตุธรรมภายใน ให้ความร่มเย็น เมตตามหานิยม ป้องกันภัยจากความโกรธเคืองและกระแสร้อน

#ช้างแก้ว

ทิพย์กำลังมหาศาล รองรับการขับเคลื่อนงานวิชชาใหญ่ๆ และขยายขอบเขตกำแพงป้องกันภัย

#ม้าแก้ว

ช่วยส่งกระแสวิชชา และการป้องกันภัยให้แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็วทันท่วงที เคลื่อนที่รวดเร็วเพื่อไปตัดรอนและแก้ไขผังภัยพิบัติได้อย่างรวดเร็ว ว่องไว และทรงพลัง

เพื่อร่วมสร้างบารมีสืบไป

ครั้งหนึ่งผู้ที่ได้อนาคาตังสญานแบบปรมัตถ์อย่าง

#หลวงปู่ทองทิพย์ พุทธปัญโญ พระเหนือโลกแห่งแม่น้ำโขง

ซึ่งเคยกล่าวทักเมื่อครั้ง “หลวงป๋า” เข้าไปกราบว่า “อ้าว #พระสุมังคละ มาแล้ว” จนทำให้เกิดความเข้าใจ หรือการกล่าวขานในกลุ่มผู้ศรัทธาว่าท่านปรารถนา และอาจจะเกี่ยวข้องกับพระสุมังคละพุทธเจ้า

อย่างไรก็ดี ตามความในพระไตรปิฎกและคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาเถรวาท (เช่น คัมภีร์อนาคตวงศ์) ระบุว่า พระสุมังคละสัมมาสัมพุทธเจ้า เป็นพระพุทธเจ้าองค์สุดท้ายในบรรดาพระพุทธเจ้า 10 พระองค์ในอนาคต (ซึ่งเสวยพระชาติต้นกำเนิดในอดีตเป็นช้างปาลิเลยกะ หรือ บางตำราก็มีความเชื่อโยงกับบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ต่างยุคกันไปตามแต่คติความเชื่อเฉพาะกลุ่ม)

ซึ่งได้เห็นในอนาคตว่าหลวงป๋าจะเป็นสุมังคละพระพุทธเจ้า นี้เป็นส่วนหนึ่ง

จริงแท้โดยประการใดไม่มีใครจะบรรยายได้

และถ้าเป็นไปตามนั้น แต่เมื่อหลวงป๋าถอนอธิษฐานการเป็นพระพุทธเจ้าละ

ท่านอธิษฐานเพิ่มอย่างยิ่งยวดขึ้นไปอีก #โดยอฐิษฐานเข้าพระนิพพานเป็น โดยเข้าพระนิพพานด้วยกายเนื้อ เพื่อกลับสู่ธาตุธรรมเดิมองค์ต้น

อันนี้เป็นในส่วนความคิดของข้าพเจ้าเอง

ดังนั้น

การสร้างบารมีมาไม่เท่ากัน โดยชี้ให้เห็นว่าความแตกต่างของผลบุญ และ #ระดับการเข้าถึงธรรมขึ้นอยู่กับ กำลังใจ เจตนา และ เป้าหมายที่อธิษฐานไว้

หลวงป๋า ท่านสอนให้ผู้ปฏิบัติไม่เปรียบเทียบตนเองกับผู้อื่น และ หมั่นทำความเพียรอย่างต่อเนื่องตามกำลังของตน วัดผลที่กำลังใจ และ เจตนา

แม้คนสองคนจะทำบุญพร้อมกัน หรือ ปฏิบัติธรรมในเวลาเดียวกัน

แต่ผลบุญ และ บารมีที่ได้ย่อมไม่เท่ากัน ความแตกต่างนี้เกิดจากความตั้งใจจริง ความบริสุทธิ์ของจิต และกำลังใจที่ทุ่มเทลงไปในขณะทำ

ควรทำหน้าที่ให้สมบูรณ์โดยไม่เสียชาติเกิด

ท่านย้ำเสมอว่าหน้าที่สำคัญที่สุดของมนุษย์

คือการสร้างบารมี ทั้งทาน ศีล และภาวนาอย่าให้ขาด การได้เกิดมาพบพระพุทธศาสนา และ ได้เข้ามาฝึกวิชาธรรมกาย พร้อมลงมือปฏิบัติถือเป็นโอกาสอันประเสริฐแล้ว

และท่านสอนย้ำว่าผู้ที่ยังบารมีให้บังเกิดอยู่เสมอ แต่ไม่สามารถตัดสังโยชน์กิเลสได้นั้นมีเหตุ

ผู้ที่บำเพ็ญวิปัสสนา แต่ยังไม่สามารถตัดสังโยชน์ได้หมด ย่อมยังไม่สามารถเข้าสู่พระนิพพานได้ในทันที

การเข้าถึงพระนิพพานจำเป็นต้องอาศัยการละสังโยชน์ทั้ง 10 ประการให้หมดสิ้นไปตามลำดับขั้น

การเจริญวิปัสสนา

คือ การฝึกฝนให้เกิดปัญญาเห็นแจ้งตามความเป็นจริงในไตรลักษณ์ ได้แก่ อนิจจัง ทุกขัง และอนัตตา

ปัญญาในระดับนี้ทำหน้าที่กัดกร่อน และ ทำลายกิเลสอย่างละเอียดที่เรียกว่าสังโยชน์ให้หลุดออกไปจากจิต

สังโยชน์คือเครื่องผูกมัด สังโยชน์ทั้ง 10 ประการเปรียบเสมือนเชือกที่ผูกมัดสัตว์โลกไว้ กับวัฏสงสา

หากยังมีสังโยชน์หลงเหลืออยู่ แม้เพียงข้อใดข้อหนึ่ง จิตก็ยังมีเหตุปัจจัยให้ต้องเวียนว่ายตายเกิด และยังไม่เข้าถึงพระนิพพาน

ผลของการบำเพ็ญวิปัสสนาเมื่อยังไม่ตัดสังโยชน์

การสะสมบารมี และอุปนิสัย

แต่ผลของการเจริญวิปัสสนาไม่สูญเปล่า กุศลและปัญญาที่เกิดขึ้นจะถูกสั่งสมเป็นอุปนิสัย และบารมี เพื่อเป็นฐานกำลังในการบรรลุธรรมในอนาคต

#เหตุปัจจัยที่ทำให้ยังตัดสังโยชน์ไม่ได้

ก็คือ กำลังของอินทรีย์ยังไม่แก่กล้า อินทรีย์ 5 ได้แก่ ศรัทธา วิริยะ สติ สมาธิ และปัญญา อาจยังไม่สมดุลหรือมีกำลังไม่มากพอที่จะประหารกิเลสในระดับอนุสัยได้

ศรัทธา

ในพระนิพพานเป็น เท่านั้น ไม่ใช่พระนิพพานถอดกาย

วิริยะเพียร

ในการสั่งสมบารมี หันหลังให้แก่มรรค และ ผล

สติตั้งมั่น

ในการสร้างบารมี เพื่อที่จะรื้อสัตว์ขนสัตว์

สมาธิ

หน่วงเอากระแสพระนิพพานมาเป็นอารมณ์ เป็นกำลัง มีการยับยั้งกิเลสอกุศลไม่ให้กำเริบ

วิปัสสนาญาณ

จึงยังไม่ถึงจุดอิ่มตัว การเห็นแจ้งในไตรลักษณ์ อาจยังอยู่ในขั้นพิจารณาเบื้องต้น ยังไม่ถึงขั้นโคตรภูญาณ และมรรคญาณที่จะทำหน้าที่ตัดกิเลสอย่างเด็ดขาด

#นี่คือหน้าที่ของพระโพธิสัตว์

การที่พระโพธิสัตว์ผู้ปรารถนาจะเป็น พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงยับยั้งจิตไว้ไม่ให้ก้าวข้ามไปสู่ความเป็นพระอริยบุคคล (มรรค-ผล) เพื่ออยู่บำเพ็ญบารมีช่วยเหลือสรรพสัตว์ต่อไป

ผู้หวังพุทธภูมิ

หมายถึง พระโพธิสัตว์ หรือผู้ที่ตั้งความปรารถนาสูงสุดที่จะตรัสรู้ เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เพื่อรื้อขนสรรพสัตว์ให้พ้นจากวัฏสงสาร

โคตรภูญาณ

หมายถึง ปัญญาที่ทำหน้าที่เป็น “รอยต่อ” หรือ “ธรณีประตู” ระหว่างความเป็นปุถุชน กับความเป็นพระอริยเจ้า

เมื่อจิตเกิดโคตรภูญาณจนเห็นพระนิพพานแล้ว หากปล่อยให้จิตดำเนินไปตามลำดับถัดไปทันที จิตจะเข้าสู่ มรรคญาณ และบรรลุเป็นพระโสดาบันในทันที

การหันหลังให้แก่โคตรภูญาณ

หมายถึง การที่พระโพธิสัตว์เจริญวิปัสสนาจนมีปัญญาแก่กล้าถึงขีดสุด สามารถบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ได้ทันทีในชาตินั้น (เปรียบเหมือนยืนอยู่หน้าประตูพระนิพพานแล้ว) แต่ทรงยับยั้งจิตไว้ด้วยกำลังแห่งความอธิษฐานและมหากรุณา ไม่ยอมก้าวข้ามธรณีประตูนั้นไป

เหตุผลที่ต้องทำเช่นนั้น

เพื่อรักษาสถานะพระโพธิสัตว์ ผู้ที่อธิษฐานเข้าสู่พระนิพพานเป็นด้วยกายเนื้อ

จิตของพระมหาโพธิสัตว์ บารมีสูง ท่านสามารถแบ่งดวงจิตมากมาย เพื่อโปรดสรรพสัตว์

ทำให้สามารถ พบผู้ที่เกี่ยวพันได้กว้างขึ้น ย่นระยะชาติในการเกิด ไม่ต้องรอ มาเกิด ทีละชาติ จึงแบ่งจิตออกหลายดวง หลายคน ดุจเอาน้ำ 1 แก้ว ไปเทบนพื้นลื่นๆ หยดน้ำแตกตัว เกิดหยดน้ำมากมาย ใหญ่ เล็ก ไม่เท่ากัน เป็นอิสระต่อกัน เปรียบดังจิตที่แบ่งออกมา มีขนาดบารมีไม่เท่ากัน มีอิสระในการสร้างกรรมดีกรรมชั่ว

ดังนั้น บางดวงที่แบ่งออกมาก็ หลงโลก จึงอาจลงไปอบายภูมิ บางดวงลาเข้านิพพาน..บางดวงกลับมารวมกับจิตหลัก (หยดน้ำใหญ่) ถึงแม้จิตที่แตกจะอิสระ แต่ก็อยู่ในเครือข่ายมหาโพธิสัตว์เดียวกัน” จิตที่มีบารมีมาก จึงไปสอน จิตที่กำลังหลงทางได้ ดุจพี่สอนน้อง

การแบ่งจิต อยู่ในช่วงเป็นมหาโพธิสัตว์ ไม่ใช่แบ่งตอนชาติที่เป็นพระพุทธเจ้า

ปกติจิตที่แบ่งออกมา บารมีจะ น้อยกว่า จิตหลัก และยากมากที่จะสร้างบารมีเท่ากับจิตหลัก

แต่ในจิตของพระโพธิสัตว์ผู้มุ่งสู่พระนิพพานเป็นด้วยกายเนื้อ แม้แบ่งจิตมากมาย แต่มีจิตหลักใหญ่ ในภพอาจจะมี 1 คน

หากพระโพธิสัตว์ก้าวข้ามโคตรภูญาณ เข้าสู่โสดาปัตติมรรค ท่านจะกลายเป็นพระอริยสาวก (สาวกภูมิ) ทันที ทำให้หมดสิทธิ์ในการตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในอนาคต ไม่สามรถยังบารมี 30 ทัศให้บริบูรณ์

การจะเป็นพระพุทธเจ้าต้องสั่งสมบารมีอย่างยิ่งยวดยาวนาน

การคงสภาพเป็นปุถุชนผู้มีปัญญาแก่กล้า ทำให้พระโพธิสัตว์ยังสามารถเวียนว่ายตายเกิด เพื่อสร้างบารมี และ สงเคราะห์สัตว์โลกได้ต่อไป

ธรรมชาติของผู้ที่ปรารถนาพุทธภูมิจะมีลักษณะพิเศษ เป็นผู้มีความเพียรพยายามไม่ลดละ เมื่อทำอะไรจะทุ่มเททั้งแรงกายแรง …

เหล่าท่านทั้งหลายที่เป็นลูกศิษย์ท่าน จงมีความภูมิใจในปฏิปทาของพระโพธิสัตว์อย่างหลวงป๋า

ท่านใดทำหน้าที่อย่างไร

จะปฏิบัติได้ผลดี หรือ ไม่ดีอย่างไร

จะของเพศบรรพชิต หรือ เพศคฤหัสถ์

จะเป็นหญิง เป็น ชาย หรือ เพศที่ 3

จะเป็นคฤหบดี หรือทยาจก

เราท่านทั้งหลายก็คือลูกศิษย์พระโพธิสัตว์

ทำหน้าที่สั่งสมบารมีในส่วนที่ตัวเองทำได้ตามสภาพกำลังของตน อย่างสม่ำเสมอบำเพ็ญบารมีติดตามพระโพธิสัตว์ ยังมีเวลาอีกยาวไกล ค่อยๆคิด ค่อยๆทำ ค่อยๆปฏิบัติ ค่อยๆสั่งสม ตามกำลังสมควรแก่ท่านเถิด

อ. เกรียง นาคสิงค์

Share: