#เรื่องเล่ายามนิทรา : 39
#ประสบการณ์ ในการปฏิบัติธรรม
#เจโตปริยญาณ ของหลวงป๋า
……………..
เรื่องเล่าจากพี่ขาว : พี่ขาวเข้าวัดหลวงพ่อสดมาหลายปี มีกัลยาณมิตร หลายคน จนวันหนึ่ง ที่มหาเจดีย์ มีงาน คนมาทำบุญกันเยอะ ครั้นพอถึงวันงาน ทุกคน นั่งเป็นแถว อย่างมีระเบียบ รวมทั้งกลุ่มพี่ขาว 5-6 คน
หลวงป๋า เดินทักทายญาติโยมตามปกติ โยมไหว้หลวงป๋า หลวงป๋าก็ทักทายด้วยการยิัมบ้างและยกมือบ้าง จนมาถึง กลุ่มพี่ขาว กลุ่มของพี่ขาว ยกมือไหว้ พี่ขาวก็ไหว แต่หลวงป๋า เหมือนมองผ่านพี่ขาวไปเลย ไปทักทายแถวอื่น ทำเอาเพื่อนๆ ของพี่ขาว มองหน้าพี่ขาว แล้วถามขึ้นว่า
เพื่อนรุ่นพี่ : ขาว ถามจริงๆเถอะ เอ็งรู้จักหลวงป๋า รึป่าววะ (พร้อมทั้งหัวเรอะ) ข้าเห็นหลายครั้งละ เวลาคนอยู่เยอะๆ เอ็งไหว้หลวงป๋า เหมือนหลวงป๋า ไม่รู้จักเอ็ง ข้ามไปทักคนอื่นทุกครั้ง
พี่ขาว : รู้จักดิ หลวงป๋าใช้งานผมตลอด (พูดด้วยน้ำเสียง น้อยเนื้อต่ำใจ) แต่ไม่รู้ว่าทำไม หลวงป๋าจำผมไม่ได้
เพื่อนรุ่นพี่ : หัวเรอะ (พร้อมกับเอามือตีที่หน้าตักตัวเอง อย่างชอบใจ) เออวะ ข้าก็ว่าอย่างนั้น
หลังจากวันนั้นสักสองวัน พี่ขาวกำลังจะไปที่วิหารกลางน้ำ ซึ่งต้องเดินผ่านกุฏิ9 ในขณะที่กำลังเดิน ก็คิดไปถึงเรื่องหลวงป๋า คิดไปน้อยใจไป ว่า “หลวงป๋าคงจำเราไม่ได้ ถึงไม่มองเรา แต่เวลาให้ทำงานภายใน เรียกใช้เรา” …….
คิดวนไปวนมาจนเดินมาถึงหน้ากุฏิ9 ไม่รู้หลวงป๋า ออกมายืนหน้ารั้วตั้งแต่เมื่อไหร่ หลวงป๋าใส่สบง กับ อังสะสีเหลือง ยืนยิ้มอยู่เหมือนรอใคร
พี่ขาวเดินมาถึงหลวงป๋าพอดี พร้อมยกมือไหว้เช่นเดิม ทันใดนั้น หลวงป๋าพูดขึ้นว่า
หลวงป๋า : เอ่อ จำได้ซิ จำได้ เข้าวัดมาทีแรก ไม่อ้วนขนาดนี้นี่ หลวงป๋าจำได้ หลวงป๋าจำได้ หลวงป๋าพูดแบบยิ้มๆ
ความรู้สึกของพี่ขาว ตื้นตันใจ ความน้อยเนื้อต่ำใจ หายเป็นปลิดทิ้ง มีกำลังใจขึ้นมาทันที
คำพูดสั้นๆ ย้ำๆ ทำให้พี่ขาวรู้ว่า หลวงป๋าจำลูกศิษย์ปลายแถวคนนี้ได้
พี่ขาว ได้แต่ขอขมาหลวงป๋าในใจ และนึกในใจว่า
“เจโตปริยญาณ ของหลวงป๋า ไม่ธรรมดา”เลย……..
#เรื่องเล่านี้เป็นเรื่องอจิณไตย
23.58 2 /5/69 วัดหลวงพ่อสด
ไลน์ "@wlps" เพื่อรับข่าวสารจากทางวัด
